Mogło pójść w kierunku rekonstrukcji epoki albo w stronę gładkiego minimalizmu lub jednego z mocnych trendów. Jednak wybrało trzecią drogę: kamieniczne proporcje, spokojną paletę barw i światło, które po zmroku zmienia charakter całego wnętrza i nadaje mu przytulność. Dobre, zwykłe mieszkanie bez dziwactw i przepychu ze studia JLW.
.jpg)
Mokotowska kamienica daje projektantowi wiele: wysokie wnętrza, proporcje, rytm okien. Wiąże go jednak oczekiwaniem, że wnętrze ma być „w stylu”. Jlw studio odrzuciło dosłowność. Nie chodziło o odtwarzanie historycznych rozwiązań, tylko o świadome użycie proporcji, klasycznych detali, naturalnych materiałów i światła.
Mieszkanie powstało dla młodej kobiety, która potrzebowała wygodnego, współczesnego wnętrza bez dziwactw, a nie muzealnej atmosfery. Główna decyzja projektowa polegała więc na zachowaniu nastroju budynku przy nadaniu wnętrzu bardziej osobistego charakteru. Kamienica jest tu źródłem języka, a nie wzorcem do skopiowania.
.jpg)
Najważniejszym założeniem było uporządkowanie funkcji bez utraty przestronności. Niewielką łazienkę połączono z osobnym WC. Powstało jedno wygodne pomieszczenie z prysznicem, pralką i dużą ilością miejsca do przechowywania. Zmiana nie była prosta, bo wymagała uzgodnień z administracją budynku. Dotyczyły one prowadzenia instalacji do grzejników, ich wymiany oraz usunięcia nieużywanego pionu wodno-kanalizacyjnego w ścianie między kuchnią a spiżarnią.
Sercem układu jest wielofunkcyjna zabudowa w centralnej części mieszkania, łącząca przedpokój z kuchnią. Z zewnątrz to jedna spokojna, spójna bryła. W środku mieści się garderoba na okrycia wierzchnie, część gospodarcza i sprzęty kuchenne. Dzięki temu codzienne czynności znikają z pola widzenia, a kto wchodzi do mieszkania, widzi ład zamiast zaplecza. To dobry przykład funkcji rozwiązanej architektonicznie, a nie przez dokładanie mebli.
.jpg)
Bazą wnętrza są naturalne materiały oraz paleta bieli, ciepłych beży i drewna. Nie ma tu kontrastu dla samego efektu, jest spokojne tło, na którym łatwo zobaczyć każdą późniejszą decyzję. Dopiero na nim pojawiają się dwa mocniejsze kolory: przygaszony róż i ultramaryna. Projektantka nie przypisała ich do żadnego pomieszczenia. Pozwoliła im wyłaniać się w kolejnych wnętrzach, tak że kolor działa jak nić, po której wzrok przechodzi z pokoju do pokoju. Rytm mieszkania powstaje więc z powtórzeń, a nie z jednego głośnego gestu. Róż jest tu przygaszony i łagodny, ultramaryna jest intensywna i porządkująca. Nie dominują, ale gdy się pojawiają, widać, że ktoś umieścił je tu świadomie.
Tę samą dyscyplinę widać w zabudowie łączącej przedpokój z kuchnią. Zamiast kilku osobnych mebli powstała jedna spokojna, spójna bryła, która łączy kilka funkcji. Nie rysuje własnej opowieści, tylko wyznacza tło dla reszty wnętrza i pozwala zachować wizualny porządek tam, gdzie zwykle jest najciaśniej.
Najciekawsze są jednak kamieniczne detale, bo każdy z nich ma w tym mieszkaniu swoje uzasadnienie. Sztukaterie przysufitowe na ścianach z oknami pełnią jednocześnie funkcję maskownicy karniszy, więc nie są dodatkiem „dla klimatu“, tylko częścią rozwiązania. Podłogę stanowi klasyczny parkiet w jodełkę. Oryginalnego nie dało się zachować, ponieważ pod nim znajdował się subit, dlatego położono nową podłogę, która wizualnie i materiałowo nawiązuje do historii wnętrza. To uczciwa odpowiedź na stratę: zamiast udawać oryginał, projekt przyznaje, że jest współczesną interpretacją. Całość dopełniają drzwi Interdoor o kamienicznym charakterze. Przeszłość jest tu cytowana, a nie odgrywana.
.jpg)
Najwięcej dzieje się tu po zmroku, bo to światło nadaje mieszkaniu charakter. Lampy nie zostały dobrane jako dekoracje. Każda ma swoje miejsce i zadanie: wydobywa konkretny materiał, podkreśla kolor, prowadzi wzrok albo wchodzi w relację z innym elementem. Są wśród nich ikony wzornictwa, takie jak lampy PH Louisa Poulsena czy Flowerpot marki &Tradition, ale pełnią rolę części większej kompozycji, a nie głównych bohaterek.
W sypialni duża, satynowa lampa Oi Soi Oi staje się przedłużeniem tapety z motywem gałęzi. Delikatne, ręcznie wykonane czarne elementy abażuru i rozgałęziony uchwyt powtarzają rysunek ze ściany, więc motyw działa na kilku poziomach naraz. W kuchni podobny dialog tworzą okrągły stół, ultramarynowy blat i metalowa lampa Poulsena. Surowość metalu łagodzi ciepło drewna, a światło kieruje uwagę na intensywny kolor. Mocny akcent nie stoi tu sam, ale powtarza się w formie, materiale i świetle.
W ciągu dnia mieszkanie jest jasne, spokojne i miękkie. Wieczorem jego temperatura się zmienia: światło odbija się od ścian, drewna i tkanin, tworząc ciepłą poświatę. Kinkiety Vibia TOP prowadzą niebieskie akcenty między pomieszczeniami, a metalowe oprawy Poulsena wprowadzają wśród ciepłych materiałów odrobinę surowości. Projektantka podkreśla, że mieszkanie miało być miejscem, w którym można zwolnić. Dlatego zamiast mnożyć dekoracje, postawiła na jakość materiałów, fakturę, proporcje i pojedyncze mocniejsze akcenty.
Projekt: Joanna Lemka-Wójcik, jlw studio
Realizacja: 2025/2026
Fot: Marta Behling, Pion Poziom Fotografia
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Dodaj nas do preferowanych źródeł w Google. Kliknij w link i potwierdź wybór.
Podoba Ci się nasza działalność ? Postaw kawę dla Grupy Sztuka Architektury!
Modna wstawka w formie modułu umieszczonego w wyprutym ze ścianek...
czytajZobacz projekt domu, który zachwyca swoją prostotą i zgodnością z...
czytajStudentka Architektury Wnętrz z Wrocławia - Aleksandra Śliwińska - zaprojektowała...
czytajProjektanci Agata i Arek Seredyn stworzyli ciekawy projekt łóżka „F&R...
czytaj
Ilość komentarzy: 0