Wortal dla architektów wnętrz i miłośników designu

Gdy inwestor Kamil Kraszewski z Grupy Bambino przyszedł do projektanta z pomysłem na lokal o nazwie Babajaga serwujący nowoczesną odsłonę polskiej kuchni, najprostszym wyborem byłoby popadnięcie w cepeliadę. Sebastian Śliwiński odrzucił jednak pomysł tworzenia teatralnej scenografii na rzecz surowego minimalizmu, rzeźbiarskiej sztuki oraz wyrafinowanej architektury światła. Efektem prac na warszawskiej Woli przy ulicy Towarowej jest przestrzeń, w której brutalistyczny beton spotyka się z dbałością o historyczny detal.

Niezwykłe „Słońce” wchodzi w spektakularny dialog z zachodem

Punktem centralnym 360-metrowej przestrzeni, zapraszającym gości już od progu, stał się bar zaprojektowany w formie monumentalnej instalacji artystycznej pod tytułem „Słońce”. Mebel nie pełni wyłącznie funkcji użytkowej z eksponowanymi na półkach alkoholami, lecz definiuje całą kompozycję otwartej sali. Półki wspierają się na ramionach reprezentujących promienie wschodzącego słońca, po których poprowadzono zakrzywione układy taśm LED. Promieniste łuki zwężają się ku środkowi okręgu, kreując iluzję trójwymiarowego, świetlistego punktu ciężkości.

Lokalizacja tej autorskiej formy rzeźbiarskiej w architekturze lokalu nie jest dziełem przypadku. Front instalacji został ustawiony dokładnie naprzeciwko wielkich przeszkleń wychodzących na zachód, co pozwala na rozegranie wyjątkowego spektaklu optycznego. W późnopopołudniowych godzinach naturalne, ciepłe promienie słońca padają wprost na instalację barową. Gdy prawdziwe słońce chowa się za warszawskim horyzontem, jego architektoniczny odpowiednik przejmuje wartę i rozświetla przestrzeń wewnętrznym blaskiem.

Sztuka pod sufitem, czyli 43 metry opowieści bez narzuconej kolejności

Zamiast dosłownego ilustrowania bajkowej scenerii, motyw przewodniczący nazwie lokalu potraktowano wyłącznie jako pretekst do stworzenia czystej sztuki. Tuż pod sufitem, na całej długości głównych ścian, rozciąga się monumentalny, ręcznie malowany fresk autorstwa malarza Grzegorza Worpusa-Budziejewskiego. Mierząca aż 43 metry bieżące wstęga przedstawia historię Baby Jagi rozbitą na poszczególne sceny, nawiązujące między innymi do kradzieży u kupca, dawnej biesiady, walnego zgromadzenia czy polowania na lisa. Kompozycja nie wymusza na odbiorcy chronologicznego czytania od lewej do prawej, lecz zachęca do niespiesznego odkrywania kadrów z poziomu stolika.

Architektoniczne tło dla malowidła tworzy wyraziste zestawienie surowych materiałów z rzemieślniczym detalem. Wszystkie elementy konstrukcyjne budynku – ściany oraz posadzka – pozostały wykonane z odsłoniętego, chropowatego betonu. Projektant ograniczył materiałową paletę do zaledwie czterech podstawowych tworzyw, łacząc betonową bazę ze stalą używaną przy strefie wydawki i pierogarni, ciemnym drewnem oraz tkaninami o fakturze przypominającej naturalny len. Cała dekoracyjność została przeniesiona wyłącznie w strefę podsufitową.

Niewidzialny podział przestrzeni i oświetleniowa iluzja

Funkcjonalność restauracji obliczono na 110 miejsc z opcją elastycznego prowadzenia trzech niezależnych wydarzeń jednocześnie. Zamiast wprowadzać stałe ścianki działowe czy szklane zabudowy rujnujące doświetlenie sali, architekt zaprojektował mobilne, ciężkie kotary w odcieniu dopasowanym do betonu. Główny architektoniczny podział stref dokonuje się jednak wyżej – każda z trzech części otrzymała dedykowaną, odlewaną z gipsu na zamówienie sztukaterię. Ręcznie rzeźbione fasety oraz kompozycje ramkowe sprawiają, że strefy pozostają wyraźnie wyznaczone w przestrzeni nawet wtedy, gdy kotary są całkowicie zwinięte.

Do oświetlenia gipsowych kompozycji wykorzystano oprawy Infinito marki Davide Groppi. Cienkie, metalowe taśmy naprężone pod sufitem jak cięciwy mieszczą w sobie niewidoczne z poziomu wzroku paski LED skierowane bezpośrednio w górę. Drobiazgowo rzeźbiony gips przestaje być wyłącznie klasycznym elementem ozdobnym, a zaczyna pełnić funkcję wielkiego reflektora odbijającego i zmiękczającego strumień światła. Dopełnieniem wysokiego komfortu w sali jest specjalistyczny system nagłośnienia tworzący kurtyny dźwiękowe, zapobiegający nakładaniu się rozmów między sąsiednimi stolikami.

Metryczka obiektu:

Obiekt: Restauracja Babajaga

Lokalizacja: ul. Towarowa 22 / ul. Wronia 10, Warszawa (kompleks Towarowa 22)

Projekt wnętrza: Sebastian Śliwiński

Realizacja: 2026

Zdjęcia: sssliwinski.com

Dodaj nas do preferowanych źródeł w Google. Kliknij w link i potwierdź wybór.

Podoba Ci się nasza działalność ? Postaw kawę dla Grupy Sztuka Architektury!