Wortal dla architektów wnętrz i miłośników designu

Kuchnia otwarta na salon działa wtedy, gdy zabudowa jest projektowana jak mebel salonowy, a nie jak ciąg roboczy przypadkiem wystawiony na widok. Decydują trzy rzeczy: spójność materiałów między strefami, proporcje i wykończenie wyspy oraz takie rozmieszczenie płyty i zlewu, żeby gotowanie nie „wychodziło" na kanapę. Warszawska manufaktura mebli APmebel pokazuje, jakie odstępy trzeba zachować, co powtórzyć z kuchni w salonie i kiedy zamiast wyspy lepiej postawić na stół.

Kuchnia otwarta na salon to układ, w którym zabudowa kuchenna staje się częścią wyposażenia strefy dziennej i musi wytrzymać oglądanie z odległości dwóch metrów, przez kilka godzin dziennie, także wtedy gdy nikt w niej nie gotuje. To zmienia priorytety projektowe: symetria, wykończenie boków i pleców mebli oraz materiały widoczne z kanapy stają się równie ważne co ergonomia trójkąta roboczego.

Czego dowiesz się z tego artykułu?

• - Spójność nie oznacza identyczności. Wystarczy ten sam dekor w dwóch strukturach powierzchni albo ten sam kamień powtórzony w jednym detalu salonu.

• - Wyspa poniżej 150 cm długości rzadko wygląda dobrze w otwartej przestrzeni. Wyspa z płytą grzewczą to już ok. 260 cm i głębokość 100-110 cm.

• - Płytę i zlew bezpieczniej zaplanować przy ścianie. Na wyspie wymagają dużego bufora blatu i minimum 130 cm przejścia do sofy.

• - Plecy wyspy widać częściej niż fronty. Jeśli nie ma tam hokerów, powinien znaleźć się kamień, ryflowanie, frez albo otwarte półki.

• - W małym metrażu stół przy kuchni oddziela strefy skuteczniej niż wciśnięta na siłę wyspa.

Spójność materiałowa: powtarzać czy kontrastować?

Najprostsza droga do spójności to jeden dekor przeprowadzony przez obie strefy, ale użyty w dwóch różnych strukturach powierzchni. Ten sam odcień dębu w kuchni w wersji matowej i w salonie w wersji z wyraźniejszą teksturą daje wrażenie ciągłości, a jednocześnie nie wygląda jak jedna wielka szafa ciągnąca się przez całe mieszkanie.

Druga droga jest odważniejsza i częściej wybierana przez osoby, które nie znoszą wnętrz „pod linijkę": ciemne drewno w kuchni, jasne w salonie. To działa pod warunkiem, że oba wybarwienia mają ten sam podkład kolorystyczny - dwa chłodne albo dwa ciepłe. Zderzenie chłodnego, szarawego dębu z ciepłym orzechem zwykle wygląda przypadkowo, choć na próbkach leżących obok siebie na stole potrafi wyglądać ciekawie.

Uwaga z warsztatu: przy fornirze naturalnym trzeba zamawiać materiał na kuchnię i salon z jednej partii. Różnice odcienia między partiami są normalne, ale w otwartej przestrzeni, gdzie oba meble widać jednocześnie, stają się od razu widoczne.

Akcenty, które „przenoszą" kuchnię do salonu

Najlepiej działającym zabiegiem nie jest powtarzanie frontów, tylko powtórzenie jednego materiału w zupełnie innej funkcji. Jeśli blat kuchenny jest ze spieku kwarcowego, z tej samej płyty (formaty wielkoformatowe to zwykle ok. 320 × 160 cm przy grubości 12 mm) zwykle zostaje materiał na fragment ściany za telewizorem, blat konsoli albo półkę nad kominkiem. Koszt jest wtedy minimalny, bo płatny jest cały arkusz, a efekt spina wnętrze mocniej niż jakikolwiek dobór kolorów.

Podobnie działa mała witryna w salonie wykonana dokładnie w tym samym systemie co witryny kuchenne: te same ramki, ten sam rodzaj szkła, ta sama listwa LED. Domownicy zwykle nie potrafią nazwać, dlaczego wnętrze wygląda „projektowo", ale odpowiada za to właśnie ten rodzaj powtórzenia.

Na co uważać: powtarzanie działa do trzeciego elementu. Ten sam kamień na blacie, ścianie TV, konsoli, parapecie i w łazience to już nie spójność, tylko monotonia.

Wyspa kuchenna: mebel roboczy czy dekoracyjny?

Wyspa w otwartej kuchni pełni dwie role naraz i to właśnie dlatego tak często wychodzi źle. Z jednej strony to najbardziej obciążony blat roboczy w domu, z drugiej - największy mebel, na który patrzy się z sofy.

W praktyce APmebel najlepiej sprawdzają się wyspy o długości 150-200 cm, bo mieszczą jednocześnie strefę roboczą, dodatkowe szafki i miejsce do jedzenia bez przytłaczania wnętrza. Ten zakres dotyczy jednak wyspy „towarzyskiej", bez sprzętu. Jeśli ma na niej stanąć płyta grzewcza, rachunek wygląda inaczej: sama płyta indukcyjna to 60-80 cm, do tego minimum 40 cm blatu odkładczego z każdej strony, więc realnie wychodzi 240-280 cm. Wciśnięcie płyty w wyspę o długości 160 cm kończy się gotowaniem na 20-centymetrowym skrawku blatu.

Głębokość też rządzi się osobną logiką. Standardowe 90 cm wystarcza, gdy wyspa jest tylko blatem. Przy płycie warto zejść do 100-110 cm, żeby między palnikami a krawędzią od strony salonu został pas buforowy około 35-40 cm. To on decyduje, czy tłuszcz zatrzyma się na wyspie, czy trafi na dywan.

Plecy wyspy widać częściej niż fronty

Domownik patrzy na fronty kuchenne kilkanaście minut dziennie. Na plecy wyspy patrzy przez cały wieczór. To najczęściej niedoceniana płaszczyzna w całym projekcie i jednocześnie najtańsze miejsce na podniesienie jakości wnętrza.

Jeśli wyspa nie przewiduje hokerów, plecy nie mogą zostać gładką płytą wykończeniową w kolorze frontów. Sprawdzają się cztery rozwiązania:

• - okładzina z tego samego kamienia co blat, sprowadzona do podłogi;

• - ryflowanie lub lamele w drewnie, najlepiej w wybarwieniu z salonu, nie z kuchni;

• - głębokie frezowanie frontów, które w świetle bocznym daje rysunek światłocienia;

• - szafki otwierane od strony salonu: przeszklona witryna na kieliszki, otwarte półki na książki, schowek na koce.

Ostatni wariant ma dodatkową zaletę: sprawia, że wyspa przestaje być „kuchnią wystawioną do pokoju", a zaczyna być meblem należącym do obu stref.

Wyspa czy stół przy kuchni?

To jedna z niewielu decyzji w projekcie otwartej kuchni, którą da się rozstrzygnąć metrażem.

W mieszkaniach o otwartej strefie poniżej 25 m² stół działa lepiej także dlatego, że jest miękkim buforem. Wizualnie oddziela gotowanie od odpoczynku, a nie zabiera drogi między kuchnią a kanapą.

Gdzie umieścić płytę i zlew, żeby gotowanie nie wychodziło do salonu

Płyta grzewcza i zlew powinny domyślnie trafić na ścianę, a nie na wyspę. To najprostsza zasada projektowa w otwartej kuchni i jednocześnie ta, z którą klienci najczęściej dyskutują, bo na zdjęciach wnętrz wyspa z płytą wygląda znakomicie.

Problem jest banalny i bardzo materialny. Woda ścieka po krawędzi wyspy na podłogę za każdym razem, gdy ktoś wyjmuje umyty garnek. Tłuszcz z patelni odkłada się w promieniu ponad metra. Przy zabudowie przyściennej zatrzymuje go płytka lub panel nad blatem; przy wyspie osiada na podłodze, a po kilku miesiącach także na tapicerce sofy stojącej naprzeciwko.

Najczęstszy błąd: wyspa 180 cm z płytą indukcyjną i sofa ustawiona 90 cm dalej. Ergonomicznie da się tam przejść, ale gotowanie w takim układzie oznacza smażenie dosłownie nad oparciem kanapy.

Jeśli płyta ma być na wyspie, minimalne warunki to duża wyspa (240 cm i więcej), głębokość 100-110 cm i co najmniej 130 cm wolnej przestrzeni do najbliższego mebla wypoczynkowego lub stołu. Do tego okap dobrany do kubatury całej otwartej przestrzeni, nie samej kuchni. Prosty przelicznik: kubatura strefy razy 10. Dla salonu z kuchnią o powierzchni 40 m² i wysokości 2,7 m wychodzi około 1080 m³/h. Warto też sprawdzić deklarowany poziom hałasu, bo okap wyspowy pracujący przy 65-70 dB skutecznie kończy każdą rozmowę przy stole.

Estetyka konstrukcji: symetria i zakończenia zabudowy

Kuchnia w osobnym pomieszczeniu wybacza asymetrię. Kuchnia otwarta - nie. Widać ją w całości, w jednym kadrze, razem z resztą wnętrza, więc rządzi się prawami mebla salonowego.

Warto pilnować trzech rzeczy. Po pierwsze, żeby zabudowa była zakończona z obu stron w ten sam sposób: dwoma wysokimi słupkami, dwiema ściankami ażurowymi albo dwoma bokami tej samej szerokości. Zabudowa urwana z jednej strony na krawędzi szafki, a z drugiej wykończona słupkiem, wygląda jak niedokończona, nawet jeśli nikt nie umie tego nazwać.

Po drugie, podziały frontów. Rytm szuflad powinien się powtarzać, a nie wynikać wyłącznie z tego, gdzie wypadła zmywarka. Po trzecie, okap i ewentualna wysoka zabudowa powinny być osiowane względem czegoś: okna, płyty, środka wyspy. Cokolwiek, byle nie przypadkowo.

Bezuchwytowe systemy otwierania mają w otwartej kuchni dodatkowy sens, którego nie mają nigdzie indziej. Bez uchwytów zabudowa czyta się z odległości jak jednolita płaszczyzna, a nie jak ciąg szafek kuchennych. Ma to swoją cenę: fronty grafitowe i ciemne matowe zbierają odciski palców przy każdym otwarciu.

Elementy niekuchenne w zabudowie kuchennej

Jednym z najskuteczniejszych sposobów na „ucywilizowanie" kuchni w salonie jest wpuszczenie do niej mebli, które kuchenne nie są. Regał na książki zamykający zabudowę od strony wypoczynku, przeszklona witryna na wino, otwarta półka na płyty czy rośliny - wszystko to sprawia, że przejście między strefami przestaje być ostre.

Najlepsze miejsce na taki element to bok zabudowy, czyli dokładnie ten fragment, który w zwykłej kuchni bywa zaślepką. Zamiast ślepego boku o szerokości 40-60 cm powstaje wąski regał, który z salonu wygląda jak mebel salonowy, a z kuchni domyka kompozycję.

Warto tylko trzymać takie elementy poza zasięgiem pary i tłuszczu. Otwarty regał z książkami ustawiony 60 cm od płyty grzewczej to gwarantowany problem po pierwszym roku.

Dla kogo otwarta kuchnia jest dobrym wyborem

Otwarta kuchnia sprawdza się przede wszystkim w domach, w których gotowanie jest czynnością towarzyską, a nie tylko obowiązkiem. W mieszkaniach do 60 m² często jest jedynym sensownym układem, bo zamknięta kuchnia zabiera wtedy zbyt dużo powierzchni.

Gorzej wypada w kilku konkretnych sytuacjach. Jeśli w domu regularnie smaży się ryby, gotuje potrawy o intensywnym zapachu albo pracuje się w salonie przy komputerze, otwarty układ potrafi męczyć. Podobnie u osób, które nie znoszą, gdy naczynia po kolacji zostają na widoku - w zamkniętej kuchni można je po prostu zamknąć razem z drzwiami.

Rozwiązaniem pośrednim, po które sięga coraz więcej osób, jest tak zwana kuchnia półotwarta: strefa robocza schowana w niszy lub za ścianką działową, a do salonu wychodzi tylko wyspa, jadalnia i zabudowa reprezentacyjna. To układ droższy o kilkanaście procent, bo wymaga dwóch zestawów mebli o różnym standardzie wykończenia, ale rozwiązuje większość problemów opisanych wyżej.

W APmebel wiemy, że realizacja takiego układu wymaga produkcji pod konkretny wymiar. W przypadku warszawskich mieszkań, gdzie rzuty rzadko bywają regularne, zwykle oznacza to meble kuchenne na wymiar Warszawa projektowane razem z zabudową salonową, a nie w dwóch osobnych zleceniach u dwóch wykonawców. Ta druga droga jest najczęstszym źródłem rozjazdu kolorów i wysokości między strefami. Jeśli chcesz porozmawiać z ekspertami w dziedzinie mebli kuchennych na zamówienie - skontaktuj się z doradcami APmebel. Razem stworzymy meble dopasowane do Ciebie.

Najczęściej zadawane pytania o otwarte kuchnie

Jaka powinna być minimalna odległość między wyspą a sofą?

Minimum to 100 cm przy wyspie bez sprzętu. Jeśli na wyspie znajduje się płyta grzewcza lub zlew, odstęp powinien wynosić 130-150 cm, żeby para, tłuszcz i zachlapania nie sięgały strefy wypoczynkowej. Przy wyspie z hokerami trzeba doliczyć jeszcze miejsce na odsunięcie siedziska.

Czy meble kuchenne i salonowe muszą mieć ten sam kolor?

Nie, wystarczy wspólny mianownik. Może nim być ten sam dekor w dwóch strukturach powierzchni, ta sama temperatura barwowa drewna albo jeden materiał powtórzony w detalu, na przykład kamień z blatu użyty na półce w salonie. Identyczny kolor w obu strefach bywa nawet ryzykowny, bo przy dużej powierzchni robi się nużący.

Co zrobić z plecami wyspy, jeśli nie planuję hokerów?

Plecy warto potraktować jak front mebla salonowego: okładzina kamienna z blatu, ryflowanie lub lamele, głębokie frezy albo szafki otwierane od strony salonu. Przeszklona witryna czy otwarte półki na książki działają najlepiej, bo dodatkowo zmieniają charakter całego mebla.

Jak dobrać okap do kuchni połączonej z salonem?

Wydajność liczy się od kubatury całej otwartej przestrzeni, nie samej kuchni. Praktyczny przelicznik to kubatura pomnożona przez 10, czyli dla 40 m² i wysokości 2,7 m około 1080 m³/h. Przy okapach wyspowych warto sprawdzić też poziom hałasu, bo urządzenie pracujące powyżej 65 dB uniemożliwia rozmowę w salonie.

Czy w małym mieszkaniu warto rezygnować z wyspy?

Tak, jeśli otwarta strefa ma poniżej 25 m². Stół jadalniany ustawiony bezpośrednio przy kuchni oddziela strefy równie skutecznie, nie wymaga instalacji w posadzce i nie blokuje komunikacji. Wyspa wciśnięta w za małą przestrzeń pogarsza użyteczność obu stref naraz.

Artykuł sponsorowany

Dodaj nas do preferowanych źródeł w Google. Kliknij w link i potwierdź wybór.

Podoba Ci się nasza działalność ? Postaw kawę dla Grupy Sztuka Architektury!