Wortal dla architektów wnętrz i miłośników designu

Na granicy Wielkopolskiego Parku Narodowego w Mosinie powstał dom jednorodzinny autorstwa Studio GAB, którego rozczłonkowana bryła, precyzyjnie opracowany układ funkcjonalny oraz konsekwentnie dobrane materiały budują spójną relację z otaczającym lasem. Projekt odpowiada na wymagające warunki działki silnie zadrzewionej, wydłużonej i sąsiadującej bezpośrednio z obszarem chronionym, co przełożyło się na decyzje dotyczące formy, skali oraz sposobu wpisania obiektu w istniejący drzewostan. Architektura nie dominuje nad krajobrazem, lecz rozwija się w jego rytmie, wykorzystując światło, ukształtowanie terenu i naturalne przesłony zieleni jako integralne elementy kompozycji przestrzennej.

O czym jest artykuł? 

1. Dom w Mosinie przy Wielkopolskim Parku Narodowym – założenia projektu Studio GAB
2. Rozczłonkowana bryła budynku i jej dopasowanie do leśnej działki
3. Naturalne materiały elewacyjne i ich wpływ na odbiór architektury
4. Układ funkcjonalny wnętrz i relacja przestrzeni z otoczeniem
5. Zagospodarowanie działki i integracja domu z istniejącym drzewostanem

Bryła wpisana w leśną strukturę

Dom w Mosinie został zaprojektowany jako układ kilku przenikających się, wydłużonych brył, które odpowiadają zarówno geometrii działki, jak i jej silnemu zalesieniu. Zamiast jednej zwartej formy zastosowano kompozycję segmentową, w której poszczególne części budynku nachodzą na siebie i przesuwają się względem siebie, tworząc zróżnicowaną, ale logiczną strukturę przestrzenną.

Taki sposób kształtowania bryły wynikał bezpośrednio z warunków lokalnych. Działka położona na skraju Wielkopolskiego Parku Narodowego wymagała zachowania istniejących drzew oraz maksymalnego wykorzystania światła dziennego w głębi budynku. Każdy z segmentów został więc ustawiony tak, aby wprowadzać światło do wnętrz pod innym kątem, jednocześnie minimalizując ingerencję w naturalny układ zieleni. Dachy o stromych spadkach porządkują całość, nadając jej wyrazisty, ale nie dominujący charakter.

Układ funkcjonalny został podporządkowany codziennemu użytkowaniu domu. Strefa wejściowa oraz pomieszczenia bardziej prywatne znajdują się bliżej frontu, natomiast część dzienna została przesunięta w głąb działki, w kierunku ogrodu i lasu. Dzięki temu przestrzenie najbardziej otwarte na krajobraz korzystają z pełnego kontaktu z otoczeniem, zarówno wizualnego, jak i świetlnego.

Naturalne materiały przedłużeniem krajobrazu

Jednym z kluczowych założeń projektu było przenikanie się materiałów zewnętrznych i wewnętrznych. Elewację wykonano z poziomo układanych desek świerku skandynawskiego, zabezpieczonych naturalną smołą drzewną. Ich układ nie jest przypadkowy – deski nakładają się krawędziowo, co wzmacnia rytm fasady i tworzy subtelną grę światłocienia. Detale narożników, ściętych pod kątem 45 stopni, porządkują bryłę i podkreślają jej precyzyjną geometrię.

Dach wykonano z ciemnej blachy, która wizualnie domyka całość od góry, kontrastując z naturalnym wykończeniem ścian. Komin z szarej cegły stanowi pionowy akcent kompozycji i jednocześnie odnosi się do materiałów zastosowanych we wnętrzu. W efekcie budynek nie jest zestawem odrębnych elementów, lecz spójną strukturą, w której materiały przechodzą płynnie między strefą zewnętrzną a wewnętrzną.

W środku zastosowano konsekwentny podział materiałowy. Dąb, klinkier oraz szara cegła wyznaczają granice funkcjonalne bez użycia klasycznych ścian działowych. Posadzki zmieniają się wraz ze strefami – od drewna w częściach prywatnych po cegłę klinkierową w kuchni i jadalni. Ściany i sufity częściowo wykończono drewnem, co wzmacnia wrażenie ciągłości przestrzeni i sprawia, że wnętrze pozostaje wizualnie związane z zewnętrzną strukturą domu.

Zobacz też: Minimalistyczny dom w Gdyni

Układ wnętrz i relacja z otoczeniem

Parter domu został zaprojektowany jako układ liniowy, w którym przestrzenie następują jedna po drugiej wzdłuż głównego korytarza. W części frontowej znalazły się pomieszczenia bardziej intymne, w tym sypialnie oraz gabinet, który pełni również funkcję pokoju gościnnego. Takie rozwiązanie wynika z trybu życia inwestorki i potrzeby elastycznego użytkowania przestrzeni.

Strefa dzienna została przesunięta w stronę ogrodu. Salon, jadalnia i kuchnia tworzą jedną, ale zróżnicowaną przestrzeń, w której zmiana wysokości sufitów wpływa na sposób jej odbioru. Niższa część kuchni i jadalni nadaje jej bardziej skupiony charakter, natomiast wyższy salon otwiera się na otoczenie poprzez duże przeszklenia i kontakt z tarasem. Wnętrze doświetlane jest również światłem wpadającym przez klatkę schodową, co dodatkowo wzmacnia efekt przestrzennej głębi.

Schody prowadzące na piętro wykonano z dębu i wprowadzono je jako element otwarty, wizualnie powiązany z częścią dzienną. Na górnej kondygnacji znalazła się przestrzeń wspólna dla dzieci oraz dwie sypialnie i łazienka. Przeszklone ściany wewnętrzne umożliwiają kontakt wzrokowy pomiędzy poziomami, nie zaburzając jednocześnie funkcjonalnego podziału domu.

Krajobraz jako struktura projektu

Otoczenie domu zostało potraktowane jako równorzędny element projektu architektonicznego. Istniejący drzewostan nie został wycięty, lecz włączony w układ przestrzenny działki. Budynek rozdzielono dodatkowo na część mieszkalną i garażową, co pozwoliło zachować naturalne układy zieleni i stworzyć pomiędzy bryłami półotwarte przestrzenie użytkowe.

W strefie wejściowej oraz ogrodowej pozostawiono drzewa, które naturalnie organizują przestrzeń tarasu i podział funkcji zewnętrznych. W jednym z fragmentów działki sosny zostały włączone bezpośrednio w taras, tworząc zacienione miejsce użytkowe o wyraźnym, ale nie narzuconym charakterze. W ogrodzie oraz wzdłuż elewacji zastosowano zróżnicowane nawierzchnie – od dużych kamieni po płyty uzupełnione żwirem i korą, co pozwala na naturalne odprowadzanie wody opadowej do gruntu.

Wejście do domu zostało subtelnie zaakcentowane przez wycięcie narożnika bryły, tworzące niewielki podcień. Taki zabieg ogranicza ekspozycję wejścia i wpisuje je w rytm elewacji, zamiast traktować jako dominujący element kompozycji. Całość projektu opiera się na konsekwentnym połączeniu architektury z krajobrazem, w którym budynek nie konkuruje z otoczeniem, lecz współtworzy jego strukturę przestrzenną.

Tekst: Krzysztof Sołoducha

Dom w Mosinie przy Wielkopolskim Parku Narodowym – metryczka projektu

Lokalizacja: Mosina / Polska
Typ: dom
Projekt: Studio GAB
Zdjęcia: Nate Cook
Rok: 2026

Podoba Ci się nasza działalność ? Postaw kawę dla Grupy Sztuka Architektury!