Wortal dla architektów wnętrz i miłośników designu

150-metrowy apartament w Bydgoszczy, zaprojektowany przez Karola Cieplińskiego z pracowni CXA, to przemyślana transformacja dwóch mieszkań w jedną, spójną przestrzeń o wyraźnej strukturze. Projekt łączy architekturę, sztukę i zaawansowane technologie, tworząc wnętrze o galerijnym charakterze i wysokim standardzie użytkowym.

O czym jest artykuł? 

1. Penthouse w Bydgoszczy – założenia projektu i proces łączenia dwóch mieszkań
2. Ukryta technologia i system KNX – jak zaprojektowano niewidoczne instalacje
3. Strefa dzienna – beton, światło i kontrasty materiałowe
4. Kuchnia, jadalnia i salon – funkcjonalność w minimalistycznej formie
5. Sypialnia, łazienki i pokój dziecka – rozwiązania w strefach prywatnych

Technologia i struktura jako niewidoczny fundament projektu

Jednym z kluczowych założeń realizacji było ukrycie złożonej infrastruktury technicznej przy jednoczesnym zachowaniu czytelności kompozycji. W apartamencie zastosowano system inteligentnego zarządzania budynkiem w standardzie KNX, umożliwiający tworzenie scen świetlnych oraz kontrolę parametrów środowiskowych bez ingerencji w wizualną warstwę wnętrza. Instalacje HVAC oraz klimatyzacja zostały całkowicie zintegrowane z zabudową, eliminując obecność widocznych jednostek i przewodów. Dzięki temu architektura pozostaje wolna od elementów technicznych, a przestrzeń zachowuje klarowność.

Istotnym elementem była także decyzja o wyeksponowaniu śladów konstrukcyjnych powstałych podczas scalania dwóch lokali. Zamiast ich maskowania, projekt wykorzystuje je jako świadomy motyw kompozycyjny, podkreślający proces przekształcenia przestrzeni. W centrum mieszkania pojawia się zwarta, ciemna bryła, która integruje instalacje i porządkuje układ funkcjonalny.

Strefa dzienna jako pole napięć materiałowych i funkcjonalnych

Układ dzienny oparto na wyraźnej osi widokowej, prowadzącej przez całą długość apartamentu. Naturalne światło, wprowadzane przez przeszkloną elewację, modeluje powierzchnie i wydobywa kontrasty między materiałami. Posadzki wykonano z betonu architektonicznego poddanego procesowi szlifowania i impregnacji krzemianowej, co zapewnia trwałość oraz jednolitą fakturę.

Kuchnia stanowi przykład konsekwentnej redukcji formy. Zamurowanie części otworów okiennych pozwoliło uzyskać jednolitą ścianę zabudowy, w której centralne miejsce zajmuje wyspa o wyraźnej geometrii, wykonana z materiału kompozytowego. Jej surowy charakter zestawiono z elementami z naturalnego drewna, wprowadzonymi we wnętrzach szafek. W salonie uwagę skupia rozbudowana biblioteka oraz wyselekcjonowane meble o rzeźbiarskiej formie, które współtworzą scenografię dla kolekcji sztuki.

Elastyczność przestrzeni podkreśla jadalnia, mogąca pełnić funkcję miejsca pracy. Stół o masywnej, betonowej konstrukcji zestawiono z lekkimi wizualnie krzesłami, co równoważy ciężar materiałów. Uzupełnieniem są starannie dobrane rośliny, które łagodzą surowość powierzchni i wprowadzają zmienność sezonową.

Zobacz też: Warszawskie mieszkanie modern retro

Strefy prywatne i narracja przestrzeni

Część prywatna została zaprojektowana jako sekwencja wyciszających wnętrz. Sypialnię poprzedza przestrzeń przeznaczona do praktyk medytacyjnych, stanowiąca bufor między strefą dzienną a miejscem odpoczynku. Centralnym elementem jest łóżko z rozbudowanym, geometrycznym zagłówkiem, który integruje funkcje przechowywania i oświetlenia, jednocześnie organizując kompozycję ściany.

Łazienka główna rozwija język materiałowy obecny w całym apartamencie, wykorzystując beton oraz wielkoformatowe spieki. Zastosowano układ z dwiema niezależnymi strefami natryskowymi typu walk-in, rozmieszczonymi symetrycznie względem osi pomieszczenia. Precyzyjnie dobrana armatura i akcesoria podkreślają rygor geometryczny oraz spójność detalu. W łazience gościnnej kontrast między surowymi powierzchniami a jasnymi elementami wyposażenia buduje bardziej zróżnicowaną kompozycję świetlną.

Pokój dziecka wprowadza odmienną dynamikę, zachowując jednocześnie konsekwencję projektową. Antresola połączona ze ścianką wspinaczkową tworzy wielopoziomową przestrzeń aktywności, a zabudowy meblowe integrują funkcje przechowywania i ukrycia instalacji. Całość wpisuje się w ogólną logikę projektu, w której każda strefa odpowiada na konkretne potrzeby użytkowników, nie tracąc spójności z resztą apartamentu.

Tekst: Krzysztof Sołoducha

Monochromatyczny penthouse w Bydgoszczy – metryczka projektu

Lokalizacja: Bydgoszcz / Polska
Projekt: CXA
Typ: mieszkanie
Rok: 2026
Zdjęcia: Tom Kurek

Podoba Ci się nasza działalność ? Postaw kawę dla Grupy Sztuka Architektury!