Wortal dla architektów wnętrz i miłośników designu

Nowoczesny apartament w Porcie Praskim w Warszawie zyskał nowy układ funkcjonalny i wyrazisty charakter dzięki przemyślanym decyzjom projektowym Ewy Dydy-Nowakowskiej. Ponad 100 m² przestrzeni zostało uporządkowane tak, aby maksymalnie wykorzystać widoki na rzekę, ukryć funkcje techniczne i stworzyć spójne, dopracowane środowisko do życia.

O czym jest artykuł? 

1. Lokalizacja w Porcie Praskim i potencjał widokowy apartamentu
2. Zmiany w układzie funkcjonalnym i połączenie sypialni z łazienką
3. Otwarta strefa dzienna i koncepcja ukrytej kuchni
4. Materiały wykończeniowe: kwarcyt, forniry i przydymione lustra
5. Oświetlenie, tekstylia i integracja mebli z historią

Reorganizacja układu i przeniesienie akcentów widokowych

Kluczowym wyzwaniem projektowym był układ mieszkania, w którym najbardziej reprezentacyjne pomieszczenia otwierały się na dziedziniec, podczas gdy najcenniejsze widoki na miasto i rzekę dostępne były z sypialni. Zamiast radykalnej przebudowy konstrukcyjnej, zdecydowano się na precyzyjne korekty funkcjonalne. Sypialnia została powiązana bezpośrednio z łazienką, tworząc spójną strefę prywatną, w której krajobraz staje się integralnym elementem codziennych czynności.

Za wezgłowiem łóżka zaprojektowano pełnowymiarową zabudowę meblową, kryjącą strefę prysznicową, natomiast wolnostojąca wanna została ustawiona w osi okna. Dzięki temu kąpiel odbywa się w bezpośrednim kontakcie z panoramą miasta, a sama wanna pełni jednocześnie funkcję rzeźbiarskiego elementu kompozycyjnego. To rozwiązanie pozwoliło przenieść ciężar atrakcyjności przestrzeni do strefy prywatnej, bez ingerencji w układ konstrukcyjny budynku.

Minimalizm ukrytych funkcji i spójność materiałowa

W części dziennej postawiono na ograniczenie podziałów i maksymalne otwarcie przestrzeni. Usunięcie ściany między salonem a kuchnią umożliwiło swobodny przepływ światła oraz wizualne powiększenie wnętrza. Funkcje użytkowe zostały podporządkowane idei czystości kompozycji – kuchnia została niemal całkowicie ukryta za wysoką, fornirowaną zabudową bez uchwytów, sięgającą do sufitu.

Centralnym punktem tej strefy stała się wyspa wykonana z wyrazistego kwarcytu, która sygnalizuje funkcję kulinarną bez eksponowania zaplecza roboczego. Ten sam kamień zastosowano również w łazience oraz w detalach meblowych, budując konsekwencję materiałową w całym apartamencie. Uzupełnieniem kompozycji są przydymione lustra o dużych formatach, które nie tylko optycznie powiększają przestrzeń, ale także maskują obecność sprzętów, w tym telewizora, integrując je z płaszczyzną ściany.

Zobacz też: Burgundowa elegancja i funkcjonalność w warszawskim mieszkaniu

Światło, tekstury i integracja elementów z historią

Istotną rolę w projekcie odgrywa oświetlenie, zaplanowane jako wielowarstwowy system odpowiadający różnym scenariuszom użytkowania. Oprócz technicznego oświetlenia ogólnego zastosowano dekoracyjne oprawy z giętego drewna, które filtrują światło i budują bardziej miękką atmosferę w godzinach wieczornych. Refleksy świetlne odbijające się w kamieniu i lustrzanych taflach wzmacniają efekt głębi oraz zmienności wnętrza.

Kontrapunktem dla chłodniejszych materiałów są naturalne tkaniny o wyraźnych splotach oraz drewniane forniry w odcieniach brązu, które stabilizują odbiór przestrzeni i wprowadzają wizualne ciepło. Ważnym aspektem projektu było również włączenie mebli o wartości sentymentalnej – klasyczne formy zostały przeniesione do gabinetu i zestawione z nowoczesną zabudową, co pozwoliło zachować ciągłość historii użytkowników bez zakłócania współczesnego charakteru wnętrza.

Tekst: Natalia Szymonowska

Apartament z widokiem na Wisłę – metryczka projektu

Lokalizacja: Warszawa / Polska
Projekt: Ewa Dyda-Nowakowska
Typ: mieszkanie
Rok: 2026

Zdjęcia: Dariusz Jarząbek
Stylizacja: Eliza Mrozińska

Podoba Ci się nasza działalność ? Postaw kawę dla Grupy Sztuka Architektury!