Palec do Budki 3.0 na gdańskiej Zaspie

Strona Główna Inspiracje Wnętrza publiczne Palec do Budki 3.0 na gdańskiej Zaspie

Wnętrza publiczne

Nowa realizacja na gdańskiej Zaspie pokazuje, jak świadomie zaprojektowane wnętrze może stać się integralnym elementem doświadczenia kulinarnego. Projekt studia Lussoo Design rozwija wcześniejszy koncept marki, wprowadzając bardziej złożoną strukturę materiałową, rzeźbiarskie formy i precyzyjnie zaplanowaną pracę światłem.

O czym jest artykuł?

1. Koncepcja wnętrza Palec do Budki 3.0 na gdańskiej Zaspie
2. Rzeźbiarskie ściany i organiczne formy w projekcie Lussoo Design
3. Materiały, kolorystyka i wyposażenie w przestrzeni gastronomicznej
4. Oświetlenie i instalacje sufitowe jako element kompozycji wnętrza
5. Proces projektowy i współpraca inwestorów z pracownią projektową

Rzeźbiarska struktura jako fundament kompozycji

Najbardziej charakterystycznym elementem przestrzeni są ściany o wyraźnie modelowanej, organicznej strukturze, które nadają wnętrzu indywidualny rytm i głębię. Ich nieregularna powierzchnia, wykonana ręcznie przez specjalistów od dekoracyjnych technik ściennych, przywołuje skojarzenia z naturalnymi formacjami skalnymi, jednocześnie zachowując kontrolowany, projektowy charakter. Wprowadzenie tak wyrazistej faktury wymagało precyzyjnego opracowania detalu – każda krzywizna i zagłębienie zostały zaplanowane w relacji do oświetlenia oraz układu funkcjonalnego sali. Wnęki świetlne ukryte w strukturze ścian pełnią funkcję nie tylko użytkową, ale przede wszystkim kompozycyjną, prowadząc wzrok użytkownika i akcentując kolejne warstwy przestrzeni. Efekt ten jest szczególnie czytelny wieczorem, kiedy światło modeluje powierzchnie i wydobywa ich plastyczność.

Materiał i wyposażenie jako narzędzia budowania atmosfery

Dobór materiałów podporządkowano idei spójności wizualnej oraz doświadczenia dotykowego. Dominują odcienie ziemi – beże, piaski, karmel i przygaszone brązy – które stanowią tło dla bardziej wyrazistych struktur. W centralnej części sali zastosowano zestawienie lekkich, drewnianych krzeseł z cięższymi wizualnie blatami kamiennymi, co pozwala zachować równowagę między funkcjonalnością a ekspresją materiału. Długa sofa wykończona karmelową skórą porządkuje układ przestrzenny, wyznaczając strefę wspólnego użytkowania i wprowadzając jednolity, ciepły akcent kolorystyczny.

Uzupełnieniem są elementy o charakterze rzemieślniczym – ceramiczne naczynia o nieregularnych krawędziach, ręcznie wykonane dekoracje oraz roślinność, która wprowadza dodatkową warstwę naturalności. Istotną rolę odgrywają również elementy wyposażenia pochodzące z showroomu Emza Decor, w tym lampy o rzeźbiarskich formach i duże formy ceramiczne, które wzmacniają wizualną tożsamość miejsca i podkreślają dbałość o detal.

Zobacz też: Nowe życie Domu Książki w Poznaniu

Instalacje sufitowe i operowanie światłem

Projekt zakłada wielopoziomową pracę światłem, w której kluczowe znaczenie mają zarówno źródła punktowe, jak i rozproszone. Instalacje sufitowe wykonane z naturalnych włókien pełnią funkcję filtrującą – rozpraszają światło, nadając mu miękkość i ograniczając kontrasty. W zestawieniu z nimi pojawiają się formy ze słomy, zawieszone nad wybranymi fragmentami sali, które wprowadzają wyraźniejszy akcent przestrzenny i organizują kompozycję sufitu. Ich lekka struktura kontrastuje z bardziej masywnym charakterem ścian, co pozwala uzyskać zrównoważoną relację między elementami pionowymi i poziomymi.

Oświetlenie zostało zaprojektowane tak, aby podkreślać fakturę materiałów i jednocześnie nie dominować nad przestrzenią. Zamiast jednego, centralnego źródła światła zastosowano system rozproszonych punktów, które tworzą zróżnicowane scenariusze świetlne w zależności od pory dnia. Dzięki temu wnętrze zachowuje czytelność funkcjonalną, a jednocześnie zmienia swój charakter w zależności od warunków.

Detal jako nośnik tożsamości miejsca

Ważnym elementem kompozycji są akcenty rzeźbiarskie, które pełnią funkcję symbolicznego odniesienia do nazwy i charakteru lokalu. Jednym z nich jest forma dłoni, stanowiąca bezpośrednie nawiązanie do identyfikacji wizualnej marki i jednocześnie punkt przyciągający uwagę użytkowników. Drugim elementem jest subtelnie zarysowana twarz wyłaniająca się ze ściany – jej spokojna ekspresja oraz płynna linia wprowadzają bardziej refleksyjny wymiar do przestrzeni o wyraźnej fakturze.

Detale te nie funkcjonują jako autonomiczne dekoracje, lecz zostały włączone w strukturę wnętrza, stając się jego integralną częścią. Ich obecność podkreśla kierunek projektowy oparty na łączeniu funkcji użytkowej z warstwą znaczeniową.

Proces projektowy i rozwój koncepcji

Realizacja powstała w wyniku ścisłej współpracy właścicieli lokalu z zespołem projektowym, gdzie inspiracje wynikające z podróży oraz obserwacji różnych kultur zostały przełożone na konkretne rozwiązania przestrzenne. Projekt rozwija założenia wcześniejszej odsłony konceptu, jednak wprowadza większą złożoność w zakresie faktur, materiałów i detalu. Wnętrze było kształtowane etapowo, w dialogu między inwestorami a projektantami, co pozwoliło na dopracowanie poszczególnych elementów i ich wzajemnych relacji.

Tekst: Krzysztof Sołoducha