Modernistyczny Dom Książki w centrum Poznania przechodzi nowy etap funkcjonowania. Projekt wnętrz przygotowany przez OYKA Studio przywraca pamięć o architekturze lat 70., jednocześnie wprowadzając współczesne rozwiązania materiałowe i funkcjonalne. Odrestaurowane detale, starannie dobrane materiały oraz rozbudowana przestrzeń gastronomiczna tworzą wielowarstwową opowieść o historii miejsca i jego nowej roli w miejskiej tkance.
O czym jest artykuł?
1. Historia i modernistyczna tożsamość Domu Książki w Poznaniu
2. Restauracja Strona – nowa przestrzeń spotkań w zabytkowym budynku
3. Klatka schodowa i komunikacja jako element architektonicznej narracji
4. Materiały inspirowane latami 70.: dzikówka, czeczot i lastrico
5. Oświetlenie i detale projektowe w koncepcji OYKA Studio
Parter i poziom podziemny budynku zajmuje restauracja Strona, której koncepcja została pomyślana jako otwarta przestrzeń spotkań łącząca literaturę, rozmowę i autorską kuchnię Pawła Salamona. Już od wejścia uwagę przyciągają odsłonięte słupy konstrukcyjne, pozostawione w surowej formie i podkreślone nowoczesnymi oprawami świetlnymi nawiązującymi do dawnych latarni ulicznych. W centrum kompozycji znajduje się monumentalny bar wykonany z polerowanej stali. Jego powierzchnia odbija rysunek kamiennej posadzki, co wizualnie wzmacnia relacje między elementami wnętrza i tworzy efekt płynnego przejścia między materiałami.
Nad barem zawieszono instalację świetlną zbudowaną ze stalowych ram wypełnionych pomarańczowym szkłem ornamentowym. Wzdłuż fasady zaprojektowano rozbudowany drewniany mebel ekspozycyjny oparty na toczonych podporach, który pełni jednocześnie funkcję prezentacyjną i organizującą przestrzeń. Restauracyjna sala została podzielona na kilka czytelnych stref. Obok wspólnego stołu ustawionego na asymetrycznych nogach znalazła się loża umieszczona w przeszklonej wnęce z luksferów, a przy witrynach pojawiły się drewniane ławy. Chromowane fotele o wyrazistej, niemal rzeźbiarskiej formie ustawiono w sąsiedztwie regału z winami. Paleta kolorystyczna wnętrza obejmuje odcienie zieleni, przygaszonej żółci, pomarańczu i brązów, które współtworzą bogatą strukturę materiałową. Wśród stołów pojawiają się blaty z czerwonego marmuru Rojo Alicante zestawione z akcentami lakierowanego szkła w intensywnym żółtym kolorze.

Przestrzeń komunikacyjna została potraktowana jako istotny element narracji architektonicznej. Klatka schodowa prowadzi z jasnego parteru do bardziej kameralnej restauracji degustacyjnej zlokalizowanej na poziomie -1. W jej aranżacji wykorzystano okładziny z dekoracyjnego czeczotu, których wyraźny rysunek przywołuje skojarzenia z meblarstwem drugiej połowy XX wieku. Centralnym motywem kompozycji stał się świetlisty okrąg z pomarańczowym neonem, który wprowadza silny akcent wizualny i wyznacza oś przestrzeni.
Posadzkę wykonano w formie mozaiki obramowanej pasami dębowego parkietu. Tło dla tej kompozycji stanowią ściany i sufity utrzymane w głębokiej tonacji winnego bordo, nadającej przestrzeni bardziej klubowy charakter. Na wprost wejścia ustawiono drewnianą ławkę o falujących przegrodach, wzbogaconą kolorowymi tkaninami i tkanymi obrazami autorstwa Siena Paloma. W sąsiedztwie znalazł się kredens, którego fronty powtarzają wzór posadzki. Nad meblem umieszczono pomarańczowy neon, którego światło odbija się w ciętych, brązowych lustrach, multiplikując efekt świetlny w przestrzeni.
Zobacz też: 200-metrowy dom w krakowskim Podgórzu

Istotnym elementem koncepcji było zachowanie charakterystycznych materiałów obecnych w budynku od momentu jego powstania. W holu wejściowym pozostawiono oryginalną posadzkę wykonaną z nieregularnej mozaiki kamiennej, określanej potocznie jako dzikówka. Kompozycja ta powstała z różnych odmian polskiego marmuru i stała się punktem odniesienia dla dalszych decyzji projektowych. W korytarzach wyższych kondygnacji zaprojektowano dekoracyjne dywany posadzkowe z nowej dzikówki, które nawiązują do historycznej posadzki, jednocześnie kontynuując motyw materiałowy w całym budynku.
Na schodach zachowano istniejące lastrico, które poddano renowacji, a brakujące fragmenty odtworzono na spocznikach. Balustrada została zaprojektowana od nowa jako smukła konstrukcja spełniająca współczesne wymagania bezpieczeństwa, z zaokrąglonymi zakończeniami poprawiającymi komfort użytkowania. Monochromatyczną kolorystykę ścian i posadzek przełamują okładziny z czeczotu oraz stalowe kraty z ornamentowym szkłem, które doświetlają korytarze i stanowią współczesną interpretację dawnych luksferów. Ważną rolę odgrywa także oświetlenie. Zastosowano niskie oprawy natynkowe inspirowane modernistycznymi świetlówkami emitującymi ciepłe światło, a nad portalami drzwiowymi pojawiły się szklane kinkiety projektu Tomasza Rudkiewicza – twórcy znanego z lamp Reflex obecnych w wielu wnętrzach epoki PRL.
Tekst: Krzysztof Sołoducha
Lokalizacja: Poznań / Polska
Projekt: OYKA Studio
Typ: przestrzeń integracyjna
Rok: 2026
Zdjęcia: Zasoby Studio
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Podoba Ci się nasza działalność ? Postaw kawę dla Grupy Sztuka Architektury!
Legendarne miejsce spotkań bohemy warszawskiego Mokotowa zostało zrewitalizowane według projektu...
czytajPrzestrzeń przychodni ginekologicznej Ludwin & Ludwin w Krakowie powstała z...
czytajW kamienicy na Warszawskiej Woli projektanci z Base Architekci wykreowali...
czytajOto kolejna realizacja pracowni Pigalopus wykonana dla lodziarni rodzinnej Dudek....
czytaj
Ilość komentarzy: 0