Secesyjny apartament redefiniujący współczesną elegancję

Apartament przy ulicy Matejki 51 w Poznaniu to projekt, w którym historia secesyjnej kamienicy została potraktowana jako realny punkt wyjścia do współczesnych decyzji projektowych. Autorska koncepcja Marii Jachalskiej, oparta na analizie archiwów i kontekstu miejsca, łączy precyzyjnie zaplanowaną funkcję z wyrafinowaną pracą na detalach, materiałach i świetle dziennym.

O czym jest artykuł?

1. Apartament Matejki 51 w Poznaniu – kontekst secesyjnej kamienicy
2. Koncepcja projektowa Marii Jachalskiej oparta na analizie historycznej
3. Strefa dzienna z widokiem na Park Wilsona – układ, materiały, detale
4. Kuchnia i salon kąpielowy – kluczowe decyzje funkcjonalne i materiałowe
5. Gabinet, sypialnia i elementy indywidualne w aranżacji apartamentu

Architektura miejsca jako punkt wyjścia projektu

Pierwszym i kluczowym etapem pracy nad apartamentem było rozpoznanie architektonicznego zaplecza budynku należącego do kompleksu Johow-Gelände, położonego przy jednej z najbardziej reprezentacyjnych ulic Poznania, w bezpośrednim sąsiedztwie Parku Wilsona i Palmiarni. Projektantka oparła koncepcję na źródłach historycznych, analizując secesyjne motywy formalne i proporcje charakterystyczne dla epoki, co przełożyło się na decyzje dotyczące geometrii zabudów, rytmu zaokrągleń oraz doboru detali. Już w strefie wejściowej uwagę zwraca drewniana szafa o miękko modelowanym boku, która wprowadza język form konsekwentnie obecny w całym mieszkaniu. Salon z wykuszem otwiera się na parkowy krajobraz, a zachowane sztukaterie zostały włączone w nową kompozycję bez prób ich reinterpretacji czy formalnego kontrastu. Wyposażenie strefy dziennej, w tym sofa Brandon marki Sits, stoliki o obłych blatach oraz szafka RTV Olaio Caravela inspirowana modernizmem połowy XX wieku, zostało dobrane z myślą o zachowaniu równowagi między historyczną strukturą a współczesnym designem. Jadalnia, ulokowana w naturalnym przedłużeniu salonu, porządkuje przestrzeń dębowym stołem, krzesłami Olaio Caravela i kinkietem Nemo Marseille, a narrację miejsca dopełniają starannie wyselekcjonowane obiekty – ceramika Doroty Starosty, zegar z lat 20. XX wieku oraz obrazy Andrzeja Popiaka.

Secesyjny apartament redefiniujący współczesną elegancję

Przemyślany układ funkcjonalny i współczesna interpretacja secesji

Istotnym momentem realizacyjnym okazała się decyzja dotycząca połączenia kuchni z częścią dzienną. Rezygnacja z pierwotnie planowanych drzwi metalowo-szklanych na rzecz łukowego przejścia wykończonego sztukaterią była odpowiedzią na realia wykonawcze, ale również impulsem do wzmocnienia spójności całej koncepcji. Łuk wykonany przez lokalnego rzemieślnika powtarza dokładnie promienie zaokrągleń zastosowanych w zabudowach kuchennych, dzięki czemu rozwiązanie to stało się jednym z kluczowych elementów porządkujących przestrzeń.

Sama kuchnia opiera się na konsekwentnej pracy kolorem i materiałem: oliwkowa zabudowa dolna koresponduje z mozaiką Ceramiche Grazia Old England, kamiennymi blatami oraz akcentami pojawiającymi się w innych częściach mieszkania. Górne szafki w odcieniu złamanej bieli rozjaśniają wnętrze, natomiast ciemne drewno w dolnych partiach nadaje mu wyraźną głębię. Układ funkcjonalny apartamentu o powierzchni 88 m² w dużej mierze zachowano, wprowadzając jedynie korekty poprawiające komfort użytkowania – doświetlenie kuchni i łazienki oraz powiększenie tej ostatniej kosztem sypialni.

Zobacz też: Spokojny luksus codzienności w projekcie od Pupil Office

Strefa prywatna i detale budujące indywidualny charakter apartamentu

Najbardziej osobisty charakter zyskał gabinet właściciela, zaprojektowany jako przestrzeń pracy, skupienia i przechowywania rozbudowanej kolekcji książek oraz płyt. Biblioteka wykonana na wymiar została precyzyjnie dostosowana do wcześniej skatalogowanych zbiorów, a wnętrze uzupełniają przedmioty o wartości sentymentalnej, w tym odrestaurowana porcelanowa figurka polarnego niedźwiedzia – rodzinna pamiątka poddana konserwacji przez Tadeusza Orłowicza. Centralnym punktem strefy prywatnej jest jednak salon kąpielowy, zaprojektowany jako przestrzeń codziennego rytuału. Wolnostojąca wanna ustawiona na podeście z marmuru statuario corchia, z wyraźnym rysunkiem żył, została zestawiona z punktowym oświetleniem i starannie dobraną armaturą. Wprowadzenie światła dziennego znacząco wpłynęło na odbiór tej części mieszkania, podnosząc jej funkcjonalność i komfort użytkowania. Sypialnia, dostępna przez przeszklone drzwi, utrzymana jest w jasnej, stonowanej kolorystyce, z wyrazistym akcentem w postaci tapicerowanego łóżka Rosaneiro Molia w odcieniu bordo. Zabudowy szaf z metalowo-skórzanymi uchwytami oraz wyselekcjonowane elementy oświetleniowe i meblowe domykają projekt, który konsekwentnie wykorzystuje potencjał miejsca, materiału i detalu, pozostając wierny historycznemu kontekstowi kamienicy przy Matejki 51.

Tekst: Krzysztof Sołoducha