Wortal dla architektów wnętrz i miłośników designu

Nowa nadbudowa na dachu mediolańskiej kamienicy z początku XX wieku redefiniuje pojęcie miejskiego penthouse’u, łącząc precyzyjne decyzje projektowe z otwartością na przypadek, materiał i codzienne życie użytkowników.

Stół jako centrum i architektura codziennych spotkań

Położony na szczycie budynku w stylu Liberty penthouse został zaprojektowany jako przestrzeń sprzyjająca wspólnemu spędzaniu czasu i niespiesznym spotkaniom. Program funkcjonalny obejmuje sypialnię, łazienki oraz otwartą strefę kuchni, jadalni i salonu, które tworzą spójną, płynnie połączoną całość. Równolegle do wnętrz poprowadzono taras, dostępny bezpośrednio z poszczególnych pomieszczeń, co pozwala na naturalne przenikanie się życia domowego i przestrzeni zewnętrznej. Wąski rzut kondygnacji stanowił istotne ograniczenie projektowe, szczególnie wobec potrzeby wygospodarowania dużej strefy jadalnianej. Odpowiedzią na ten problem było umieszczenie stołu w samym sercu mieszkania. Ten element nie pełni wyłącznie funkcji użytkowej, lecz organizuje układ całego wnętrza, działając jak punkt odniesienia, wokół którego rozgrywają się codzienne aktywności. Takie rozwiązanie nadaje przestrzeni czytelną strukturę i podkreśla jej społeczny charakter.

Materiał, konstrukcja i proces bez narzuconej palety

Projektant, czerpiący z doświadczeń w projektowaniu produktów i wystaw, przywiązał szczególną wagę do detalu oraz procesów konstrukcyjnych. Zamiast rozpoczynać pracę od z góry określonej palety barw, projekt rozwijał się stopniowo, w odpowiedzi na zastane proporcje, światło i właściwości kolejnych materiałów. Takie podejście zaowocowało zestawieniami opartymi na napięciu i kontraście. W strefie kuchennej ciężkie, porowate okładziny z trawertynu zestawiono z indywidualnie zaprojektowanym blatem ze stali nierdzewnej, którego techniczny charakter równoważy kamienną masywność. Dodatkowym elementem wpływającym na odbiór przestrzeni jest obecność refleksyjnej pracy artystycznej ze stali, wzmacniającej wrażenie wysokości i lekkości. W sypialni zastosowano inne, mniej oczywiste rozwiązanie materiałowe: drewno chilijskie pojawia się na suficie, a nie na posadzce. Ten zabieg pozwolił spełnić oczekiwania inwestorów dotyczące wykończenia podłóg, jednocześnie wprowadzając do wnętrza ciepło i głębię wynikające z użycia naturalnego surowca.

Zobacz też: Ciemny grafit, drewno i precyzja detalu - projekt domu w Sierosławiu

Łazienki jako przestrzenie doświadczeń i kontrolowanego zaskoczenia

Zróżnicowanie atmosfery poszczególnych pomieszczeń szczególnie wyraźnie widoczne jest w łazienkach. Prywatna łazienka przy sypialni została zaprojektowana w oparciu o kamienne powierzchnie i starannie dobrane elementy wyposażenia, które podkreślają materialność i fizyczną obecność użytych surowców. Wrażenie to potęguje jednolita kolorystyka i skupienie na fakturze, przywodzące na myśl przestrzenie o charakterze regeneracyjnym. Odmienną strategię przyjęto w przypadku toalety gościnnej. Zamiast ukrywać ją w tle, zaprojektowano ją z myślą o jej widoczności z części dziennej. Lustrzane powierzchnie i intensywna gra odbić sprawiają, że pomieszczenie to funkcjonuje niemal jak instalacja, wpływając na percepcję całego wnętrza. Całość projektu dopełniają decyzje wynikające z codziennego użytkowania mieszkania, takie jak dobór kolorystyki posadzek uwzględniający obecność domowych zwierząt. Penthouse ukazuje, że świadome otwarcie się na nieprzewidywalność i obserwację życia użytkowników może stać się pełnoprawnym narzędziem projektowym, prowadząc do rozwiązań jednocześnie precyzyjnych i autentycznych.

Penthouse w Mediolanie w historycznej kamienicy – metryczka projektu

Lokalizacja: Mediolan / Włochy
Projekt:  Thomas Zangaro
Typ: penthouse
Giulio Ghirardi

Podoba Ci się nasza działalność ? Postaw kawę dla Grupy Sztuka Architektury!