Wortal dla architektów wnętrz i miłośników designu

Abakardia to koncepcja hotelu autorstwa Mikołaja Hewelta, absolwenta architektury Sopockiej Akademii Nauk Stosowanych, który w swoim projekcie połączył śmiałość twórczego eksperymentu z głębokim szacunkiem do materii. Bryła i wnętrza budynku powstały jako interpretacja idei obecnych w twórczości Magdaleny Abakanowicz – artystki, która potrafiła przekształcać włókna w rzeźbiarskie formy, oddziałujące na zmysły i wyobraźnię. W tym projekcie architektura staje się medium opowieści o materiale z odzysku, o emocjach wpisanych w strukturę budynku i o poszukiwaniu nowych znaczeń w przestrzeni użytkowej.

Bryła hotelu już z daleka przyciąga uwagę swoją nieregularną powierzchnią, która w świetle dnia zmienia tonacje od głębokich czerwieni po zgaszone pomarańcze i brunatne brązy. Elewację uformowano z rozdrobnionej cegły pochodzącej z rozbiórek budynków w okolicach Gdyni oraz z gęsto splecionych lin rybackich pozyskanych z portów Trójmiasta. Te materiały, wtopione w nową strukturę, wnoszą do niej nie tylko fakturę, ale i pamięć miejsca – ślady ciężkiej pracy, zapachy soli morskiej i wyraźny ślad lokalnej historii przemysłu portowego. Fasada nie jest jedynie okładziną; pełni funkcję filtra powietrza, dzięki specjalnym wkładkom z włókien, które wyłapują drobne zanieczyszczenia, jednocześnie podkreślając ideę odzysku i ponownego użycia. Każdy detal elewacji, od zmiennych głębokości fug po nierównomiernie wtopione fragmenty liny, został przemyślany tak, aby stać się integralnym elementem narracji o miejscu i jego przeszłości.

Układ jak żywy organizm i przestrzeń dla sztuki

Wnętrze budynku rozwija się wokół dużego atrium, którego szklane ściany rozprowadzają światło do kolejnych kondygnacji. Ten centralny punkt, zaprojektowany jako przestrzeń wspólna, prowadzi do galerii sztuki współczesnej, przestronnych korytarzy i pokoi mieszkalnych, które łączą funkcje prywatne z ekspozycyjnymi. Architekt nie narzuca sztywnych granic między funkcjami – sale wystawowe są otwarte na ciągi komunikacyjne, a goście hotelowi przechodzą codziennie obok instalacji artystycznych, stając się uczestnikami, a nie tylko odbiorcami. Rzut budynku przypomina rozgałęziony układ naczyń krwionośnych, w którym każda część ma swoje miejsce, ale całość działa dzięki współzależności. Wspólne strefy wyposażono w surowe, ale trwałe materiały: posadzki z szlifowanego betonu, balustrady z przetworzonych stalowych lin i elementy drewniane pochodzące z odzyskanych belek stoczniowych. Całość daje wrażenie przestrzeni, która nie jest skończona, lecz ewoluuje wraz z użytkownikami, pozostawiając miejsce na nowe interpretacje i przyszłe ingerencje.

Zobacz też: Mercure London Earls Court — wnętrza inspirowane czasem

Techniczne rozwiązania i etyka projektowania

Projekt „Abakardia” Mikołaja Hewelta jest świadomą deklaracją odpowiedzialnego podejścia do materiału, procesu budowlanego i użytkowania. System retencji wód opadowych gromadzi deszczówkę w specjalnych zbiornikach, wykorzystując ją do podlewania zieleni w otoczeniu hotelu, a także do spłukiwania instalacji sanitarnych. Zastosowane przegrody z przetworzonej cegły nie tylko izolują termicznie, ale i tworzą specyficzny mikroklimat, ograniczając zapotrzebowanie na sztuczne chłodzenie latem. W całym budynku wyeksponowano ślady obróbki materiałów – widoczne są surowe krawędzie elementów stalowych, włókna lin i struktura odzyskanej cegły, co nadaje przestrzeni wyrazistą tożsamość. Projekt nie ucieka od trudnych tematów – mówi o kryzysie środowiskowym, o potrzebie redefinicji luksusu i o architekturze, która zamiast tylko imponować, stara się być uczciwa wobec miejsca, z którego czerpie. To budynek, który nie ukrywa swojej genezy, lecz pozwala ją czytać jak warstwową tkankę – splot historii, sztuki i świadomych decyzji projektowych.

Abakardia – hotel utkany ze wspomnień, sztuki i odzyskanej materii - metryczka projektu

Projekt: Mikołaj Hewelt
Typ: hotel
Rok: 2025

Podoba Ci się nasza działalność ? Postaw kawę dla Grupy Sztuka Architektury!